3 راه برای مراقبت از پرنده ای که در حال پرریزی است

3 راه برای مراقبت از پرنده ای که در حال پرریزی است

پرنده شما در حال از دست دادن پرهایش است و می‌پرسید که آیا باید نگران باشید؟ اگرچه گاهی اوقات از دست دادن پرها می‌تواند نشانه‌ای از استرس یا یک مشکل سلامتی باشد، پرنده شما به احتمال زیاد دوره پر‌ریزی خود را سپری می‌کند. در ادامه این مقاله با سایت خانه پرندگان همراه باشید.

چرا پرندگان پرهای خود را از دست می دهند؟

فرهنگ لغت کمبریج پرریزی را این گونه تعریف می کند: [پرنده یا حیوانی که پر، پوست یا موی خود را از دست می دهد به عنوان یک فرآیند طبیعی در یک زمان خاص از سال به طوری که پرها، پوست یا موی جدید می توانند رشد کنند.» این فرآیند نامیده می شود. پرریزی زمانی که پرندگان پرهای خود را از دست می دهند و ریزش هنگامی که پستانداران موهای خود را از دست می دهند یا مارها پوست خود را می ریزند.

درست مانند گربه‌ها و سگ‌ها وقتی موهایشان در واکنش به تغییرات فصل در حال تجدید شدن است، موهای بیشتری از دست می‌دهند، پرهای پرنده شما می‌ریزند و پرهای جدید به طور دوره‌ای رشد می‌کنند.

در ادامه چیزی است که باید در مورد فرآیند پرریزی پرنده خود بدانید. شما یاد خواهید گرفت که چگونه به همراه بالدار خود مراقبت های ویژه ای ارائه دهید که این روند را برای آنها آسان تر می کند و به آنها کمک می کند تا با موفقیت پرهای قوی، جدید و سالم با رنگ های بسیار زنده و پر جنب و جوش داشته باشند.

پرریزی: یک دوره آسیب پذیر برای موی پرنده شما

پرریزی می تواند از نظر فیزیکی سخت باشد. رشد پرهای جدید به انرژی و منابع داخلی زیادی نیاز دارد و پرنده شما در این دوره نیازهای خاص تری خواهد داشت.

از جمله، استخوان‌های آن‌ها در طول فرآیند پرریزی کمی شکننده‌تر می‌شوند و ممکن است بیشتر در معرض شکستگی قرار گیرند. اگر غذای پرنده شما حاوی کلسیم کافی برای رشد پرهای جدید نباشد، بدن آنها کلسیم لازم را از استخوان هایشان بیرون می کشد. سیستم ایمنی آنها نیز ممکن است ضعیف شود و پرنده شما را مستعد ابتلا به عفونت کند.

اگر پرنده شما از سلامت خوبی برخوردار باشد و غذای آنها به درستی با این فرآیند مهم تطبیق داده شود، پرریزی به طور معمول رخ می دهد. اگر آن‌ها در سلامت ضعیف باشند یا کمبودهای تغذیه‌ای داشته باشند، پرریزی ممکن است طولانی‌تر، ناقص یا حتی تأخیر باشد، و پرهای جدید آن‌ها می‌تواند شکننده‌تر و ضعیف‌تر شود.

چگونه پرریزی می تواند بر رفتار پرنده شما تأثیر بگذارد

پرریزی همچنین می تواند باعث اختلالات هورمونی شود و گاهی اوقات منجر به تغییرات رفتاری خاصی شود. طبیعی است که پرنده شما خودش را خراش دهد تا راحت تر پرهای قدیمی خود را از جای خود خارج کند. آنها همچنین تمایل کلی به کم تحرکی، خواب بیشتر و کمتر صدا زدن دارند. اگر سلامت آنها در حد مطلوب نباشد، ممکن است پرنده شما خسته تر به نظر برسد و آواز نخواند. آنها می توانند کمی تحریک پذیرتر شوند. این می تواند نشانه این باشد که آنها تحت فشار هستند و نیاز به توجه بیشتری دارند.

پرنده من دارد پرهایشان را بیرون می کشد… آیا آنها پرریزی می کند؟

گاهی اوقات پرندگان هنگام پرریزی برخی از پرهای خود را بیرون می آورند. با این حال، اگر به نظر می رسد پرنده شما به طور اجباری پرها را بیرون می کشد، تا حدی که باعث ایجاد لکه های طاسی می شود، اگر فرآیند پرریزی چند ماه طول بکشد، یا اگر پرنده شما دیگر نمی تواند به طور عادی پرواز کند، می تواند نشانه ای از پرریزی کاذب باشد. . نوک زدن پر، یک رفتار غیر عادی که در آن پرنده پرهای خود یا پرهای پرندگان دیگر را بیرون می‌کشد، نشانه استرس، ناراحتی یا شرایط نامناسب زندگی است. لکه های طاس نیز می توانند در اثر تحریک پوست، انگل ها یا بیماری ایجاد شوند. در صورت شک، بهتر است با دامپزشک مشورت کنید.

فرآیند پرریزی: یک پدیده طبیعی

ماهیت و نقش پرها

پرها رشدهای کراتینه ای منحصر به فرد پرندگان هستند. آنها به طور کامل بدن پرنده را می پوشانند و چندین نقش مهم در بقای پرنده ایفا می کنند:

پرها به لطف سبکی و آیرودینامیک پرهایشان، پرندگان را قادر به پرواز می کنند.

پرها دمای بدن را تنظیم می کنند.

پرها از ضربه ها و آب و هوای بد محافظت می کنند.

پرها پرندگان را قادر می سازند تا گونه های خود و سایر گونه ها را بشناسند.

پرها به نرها کمک می کنند تا جفت خود را در طول خواستگاری اغوا کنند.

و بیشتر.

آیا می دانستید؟

قناری ها بیش از 1500 پر دارند در حالی که قمری ها حدود 2500 پر دارند.

چرخه زندگی پر و فرآیند پرریزی

مانند موهای بدن ما، پرها از پوست بیرون می آیند، رشد می کنند و عمر محدودی دارند. پرهای پرندگان پیر می‌شوند و فرسوده می‌شوند، و باید در طول پرریزی منظم تجدید شوند تا عملکردهای خود را به طور مؤثر انجام دهند. در طول پرریزی ، پرها حیات خود را از دست می دهند. شل می شوند و می افتند. آنها با پرهای جوان تری جایگزین می شوند که در همان فولیکول پر رشد کرده اند. عموماً این تلفات به تدریج و به ترتیب خاصی اتفاق می افتد، به طوری که پرنده هرگز کاملاً برهنه نمی شود و بنابراین می تواند به پرواز ادامه دهد.

آیا می دانستید؟

پرورش اردک از این قانون پیروی نمی کند. آنها به طور همزمان همه پرهای خود را در آنچه “کسوف” نامیده می شود از دست می دهند. در نتیجه، آنها نمی توانند چندین هفته پرواز کنند و باید از شکارچیان پنهان شوند.

تکامل پرهای پرنده

از جوجه تا بالغ بالغ، پرندگان چندین پرهای متوالی را پشت سر می گذارند، دوره های پرریزی که می تواند تا چند هفته طول بکشد و بسته به گونه در زمان های مختلف سال رخ دهد.

پر اول که پرهای “ناتال” یا “نئوپتیل” نیز نامیده می شود، بر اساس گونه ها از پرهای کم و بیش فراوان تشکیل شده است. مراحل پی در پی پر کردن شامل پرریزی قبل از جوانی، جوانی و پس از جوانی است که منجر به پیدایش پرهای کانتور “واقعی” می شود که از پرهای اولیه قوی تر هستند.

هنگامی که پرندگان به سن بلوغ می رسند، پرهای آنها با توجه به فصول و چرخه تولید مثل آنها تغییر می کند. هورمون‌های جنسی پرنده، رنگ، فرم و ترتیب پرهای رشد می‌کنند. پرریزی یک یا دو بار در سال، به طور کلی پس از تغییرات تابستانی یا پس از فصل جفت گیری اتفاق می افتد.

عواملی که باعث پر ریزی پرنده می شود

عوامل متعددی در آغاز فرآیند پرریزی نقش دارند:

دوره نوری (طول روز و شب)؛

دما و رطوبت محیط؛

نوسانات هورمونی و چرخه تولید مثل؛

رژیم غذایی؛

تخم گذاری ماده؛

شرایط زندگی و استرس.

در مورد پرنده‌ای که در اسارت زندگی می‌کند، این عوامل اغلب تغییر می‌کنند و می‌توانند پرریزی غیرعادی ایجاد کنند. برای مثال قرار گرفتن زیاد یا کم در معرض نور طبیعی می تواند باعث عدم تعادل و اختلال شود.

آیا می دانستید؟

پر و بال به طور متوسط ​​10 درصد وزن پرنده را تشکیل می دهد.

چگونه از پرنده خود در طول فرآیند پرریزی مراقبت کنیم

نکته 1: استرس محیطی را به حداقل برسانید

برای کمک به پرنده خود در این مرحله آسیب پذیر، مراقب سلامتی آنها باشید و از استرس های غیرضروری خودداری کنید. یک پرنده آرام و با تغذیه خوب که در یک محیط مناسب و با ثبات زندگی می کند، زمان بسیار آسان تری خواهد داشت.

نکته 2: به پرنده خود غذای غنی از مواد مغذی ضروری بدهید

رشد پرهای جدید انرژی و مواد مغذی متنوعی را در سطح سلولی می طلبد. اطمینان حاصل کنید که غذای پرنده شما به اندازه کافی غنی از پروتئین های با کیفیت، نمک های معدنی، اسیدهای آمینه حاوی گوگرد، کلسیم و ویتامین ها است. از جمله اینکه پرها از کراتین تشکیل شده اند که در درجه اول از اسیدهای آمینه حاوی گوگرد تشکیل شده است. تخم مرغ، حبوبات و غلات حاوی کراتین هستند، اما مقدار مورد نیاز به گونه بستگی دارد. از متخصص بهداشت دام خود برای مشاوره تغذیه بخواهید.

نکته 3: مکمل با پری بیوتیک ها و پروبیوتیک های مخصوص پرندگان

پرریزی می تواند فلور روده پرنده شما را از تعادل خارج کند و باعث مشکلات دفع شود. فلور نامناسب همچنین می تواند توانایی سیستم گوارش آنها را برای جذب مناسب مواد مغذی به خطر بیندازد. و در نهایت، سیستم ایمنی بدن آنها را می توان ضعیف کرد و خطر عفونت را افزایش داد.

پری بیوتیک ها و پروبیوتیک های مخصوص پرندگان می توانند به ایجاد یا تعادل مجدد میکروبیوم روده پرنده کمک کنند، آنزیم های طبیعی آنها را افزایش دهند، رژیم غذایی آنها را بهینه کنند، سلامت آنها را بهبود بخشند و پرهای سالم و پر جنب و جوش را ایجاد کنند. این مکمل ها به ویژه در طول دوره پرریزی مفید هستند، اما همچنین می توانند در طول سال برای سلامت کلی پرنده شما مصرف شوند.

نکته آخر

پرهای یک پرنده بازتابی از سرزندگی آن است. از دست دادن پرها در طول پرریزی یک پدیده چرخه ای طبیعی است، اما با این وجود برای همراه پردار شما یک پدیده سخت است. مراقب باشید، پرنده خود را با یک رژیم غذایی غنی از مواد مغذی تغذیه کنید، در صورت نیاز با پری بیوتیک ها و پروبیوتیک ها تکمیل کنید، و پرنده شما به زودی سلامت و تمام شکوه خود را بازیابد!